يادته بچه گيا چه روزگاري داشتيم                                    تو قلبامون کينه و قهر نداشتيم

صداي خنده هامون مردم و شاکي مي کرد                          روزهارو مي گزرونديم بي غم وغصه و درد

پس کي بود اون که مي گفت تلخي رو دوست ندارم               شيرين بايد بمونه تموم روزگارم

نگو همش يه خواب بود يا حرف بچه گونه                         خودت خواستي که حرفهات همش يادم بمونه

چرا همش تموم شد حالا که قد کشيديم                                چرا بجز دردسر هيچي ديگه نديديم

مگه به غير از اينه, دنيا همش دو روزه                             پس چرا بايد دلت مثل يه شمع بسوزه

نزار شادي برامون فقط بشه يه رويا                                 عزيزکم دنيا که بي غم نداره معنا

اونطور که گفته شاعر, دل شکستن هنر نيست                     اينو خودت مي گفتي نگو که خوب يادم نيست

بيا مثل گذشته با دنيا مهربون شيم                                    حتي اگه بدي کرد ماها اونو ببخشيم

يادت باشه چي گفتم. کل حرفهام همينه                               دوست ندارم که چشمهام تو رو غمگين ببينه

‫‫اگه تو می گی که عشق پوچه و معنی نداره      اگه می گی بجز دردسر هیچی نداره

‫‫پس چرا اول خودت عشق و آغاز می کنی             چرا هی با اون نگاهات دل و بیتاب میکنی

‫نمی گی بیچاره اون نکنه عاشقم بشه            ممکن واسه من بمیره و جون هم بده

‫اما من نمیدونم شاید هم تقصیر منه               منی که همش میگفتم بی تو دنیا قفسه

‫این روزها عشق و ‫تو دلها واسه بازی می کارند          آخه رو گلهامون هم دارند قیمت می گذارند

‫لحظه وداع اون گریه هام خوب یادت            ‫نگاهام از پس اشکهام یادت

‫‫دیدم از گریه من داره گریت می گره             ‫گفتم بخند عزیزکم چشمهات آزار نبینه